Even voorstellen……

Welkom Forums Introductie Even voorstellen……

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)
  • Auteur
    Berichten
  • #484
    BFrmunt
    Bijdrager

    Dag Bernard,

    welkom in ons midden!

    het is hier inderdaad soms wat stil, maar dat komt niet doordat er maar weinig mensen met dit probleem tobben!
    Eerder doordat de een met de ganzenveer in de hand geboren is, terwijl de ander met het potlood achter het oor is grootgeworden.

    Ook ik merk trouwens dat het gemakkelijker is met elkaar te kleppen (zuidelijk van hier: klappen) dan de opmerkelijke gedachten die in de loop van de tijd door je hoofd flitsen in begrijpelijke zinnen aan het virtuele papier toe te vertrouwen.

    Ik heb bij mijn aanmelding twee jaar geleden al behoorlijk wat over mijzelf verteld in mijn introductieverhaal op http://plasvrees.info/pv/forums/topic/introductie-bfrmunt/

    Ik heb de indruk dat er bij mij door conditionering een vast denkraam is ontstaan, waarbij twéé luiken van een dubbel raam (net als bij een dubbele deur) in principe bijna vanzelf altijd samen open gaan en vergrendeld worden.
    Je kunt dat vergelijken met dat je bijvoorbeeld bij het horen van een bepaald liedje of muzieknummer vanzelf zonder verdere aanleiding vrolijker wordt. Daar is ergens in het verleden een heel toevallige aanleiding voor geweest en die combinatie van een goede herinnering en dat betreffende melodietje kan dan soms als een soort vaste zenuwbaan een permanente lijn worden tussen je gehoor (het deel van de hersenen dat de akoestische signalen van je oren verwerkt) en je welbevinden. Boodschappen over die vaste lijn kunnen daarna voortaan zonder tussenkomst van een telefoniste overgebracht worden. De microfoon staat niet 24 uur per dag open, maar het is wél een permanent meteen zonder-menselijke-tussenkomst-beschikbare hotline tussen twee berichtencentra.

    Zo krijgen sommige mensen kippenvel van ontroering bij bepaalde door een specifiek geluid of beeld opgeroepen ervaringen. PTSS (posttraumatisch stresssyndroom) is er een voorbeeld van. Bepaalde heftige herinneringen gaan de rest van hun leven bij sommige mensen elke keer weer een verschrikkelijk gevoel oproepen.

    Ik heb voor mijzelf beslist aanwijzingen genoeg om het voor een deel hiermee te verklaren. Niet alles, want de zindelijkheidstraining was jaren eerder naar alle waarschijnlijkheid ook al een probleem, een strijd tussen mij en mijn ouders wie de grootste stijfkop kon zijn!

    Een zeker mate van angst voor spinnen heb ik dan weer van mijn zus. Ook soms erg vervelend, maar dáár hoef je niet spastisch over te doen.
    Er zijn bekende Nederlanders en zo die durven zeggen dat ze vliegangst hebben. Zoiets kun je in de groep gooien, dat berokkent geen echte imagoschade, wellicht oogst je zelfs bewondering voor je openhartigheid.

    Maar terwijl die mensen dan meestal weer zonder dralen toegeven dat de veiligheidscijfers in de luchtvaart er geen echte goede aanleiding voor zijn, accepteert iedereen in hun omgeving toch graag dat de betreffende persoon zijn ‘ding’ mag hebben zolang het maar geen probleem wordt voor de rest.

    En ik ben niet voor álles bang.
    Wat heet, als ik langdurig in een lift vast zou komen te zitten met enkele mensen die ik niet ken, of wel ken, maakt niet uit, dan zou ik zonodig probleemloos in de hoek van de lift mijn behoefte op een krant kunnen doen! Dát werkt juist heel gemakkelijk bij mij!

    Maar dit schrijf ik hier allemaal spontaan met de bedoeling je een beetje te laten merken dat potentieel ieder van ons zomaar een raar probleem kan blijken te hebben zonder een rare mens te zijn.
    Zoals sommige mensen een heel bizarre voorkeurskleur kunnen hebben – waardoor ze hun auto een aantal jaren later maar moeilijk verkocht kunnen krijgen bij verkoop aan particulieren – net zo kan iemand zomaar zonder duidelijke aanleiding een andere speciaal rechtstreeks kortsluitdraadje hebben dat hem soms opbreekt.

    Aangezien niemand van ons willens en wetens voor de steeds zwaarder wordende reis langs dit hopeloos doodlopende pad gekozen heeft (hoe verder je komt, des te meer overwoekerd is het), moet je constateren dat we er door een of ander toeval op beland zijn en dat wij vooral onszelf als sukkel of kluns zien, terwijl onze omgeving dat beslist heel anders ziet.

    Het is mij (maar ook anderen) gebleken dat je omgeving er niet negatief op reageert, maar vaak zelfs uitgesproken positief. Want veel mensen kennen het gevoel wel een béétje, alleen ze raken er niet van geblokkeerd.
    En als mensen in je omgeving het weten, ga je je meer op je gemak voelen, en dat heeft na enige tijd echt effect.

    Een kleine selectie uit de schare der plasfobisten komt komende zondag in het midden des lands bij elkaar. Als je eens wilt kennismaken, dan verzeker ik je dat je jezelf hiermee niet in een soort eredivisie plaatst van mensen die er het allermeest last van hebben, integendeel: wij zijn in elk geval goed bezig met er een stuk minder spastisch over te worden.

    Een moderator is letterlijk een ‘matiger’, en het zou me daarom toch veel plezier doen om hem onmatig te verblijden met een bericht aan hem dat je nu of een andere keer ook eens de stap wilt zetten. Hij zal daar niet matigend op reageren!

    Dus: tot ziens, en dat meen ik!

    Bfrmunt

    #473
    2P or not 2P
    Sleutelbeheerder

    Hallo Bernard,

    Welkom op het forum en goed dat je uitgebreid je verhaal met ons hebt gedeeld. Hetgeen je schrijft is zeer herkenbaar en juist daarom is contact met lotgenoten zo waardevol omdat zij als geen ander begrijpen wat plasangst is en de problemen die het met zich meebrengt in het dagelijkse leven. Samen met Ted heb ik enkele jaren geleden deze website gelanceerd.
    Hij is verantwoordelijk voor de inhoudelijke content van de website en ik heb me toegespitst op de vormgeving en de techniek. Dit verklaart het verschil tussen Moderator en Webmaster. We lopen beiden al een belangrijk deel van ons leven met plasangst als een blok aan ons been en hebben de website opgericht met als doel lotgenoten bijeen te brengen en de fobie enigszins beheersbaar te maken, d.m.v. uitwisselen van ervaringen en tips en het gezamenlijk oefenen. Als je een keer wilt aanschuiven, laat het ons weten via het e-mail adres zoals hieronder staat vermeld. Deze valt zowel bij mij als bij Ted op de digitale deurmat.

    #472
    Bernard
    Bijdrager

    Dag Ted,

    Moderator en webmaster zijn niet dezelfde persoon begrijp ik?
    Eerst een één op één contact lijkt me wel zo prettig; gêne blijft een grote rol spelen. Overigens valt het me op dat actieve deelname aan fora hier maar een heel klein aantal mensen betreft. Als je de literatuur mag geloven zou al gauw 5% van de mannen in meer of mindere mate onder plasangst gebukt gaan. Dat is dus vele malen meer dan het aantal “deelnemers” alhier. Onbekendheid met de site misschien?
    Nou moet ik zeggen dat ik zelf ook erg lang gewacht heb met het kenbaar maken van mijn verhaal; ik ben waarschijnlijk niet de enige………….

    #471
    Ted
    Moderator

    Dag Bernard,
    Allemaal zeer duidelijk wat je schrijft. Maar bovenal zeer herkenbaar. De meeste bezoekers van deze website zullen vergelijkbare ervaringen hebben. Aan het eind van je verhaal geef je aan wel heil te zien in het buddysysteem. Het is alleen al erg prettig om met lotgenoten te kunnen praten; zij immers begrijpen je beter dan wie ook.
    Zoals je elders kunt lezen is het handig om hier even aan te geven waar je ongeveer woont. Misschien reageert er een buurtgenoot op. Uiteraard mag je ook best met ons kleine clubje kennismaken. We wonen hoofdzakelijk in het midden van het land en juichen elke uitbreiding toe. En als je eerst een 1 op 1 contact met een van ons wilt, prima. Laat maar even weten.
    Onze webmaster, zelf ook ‘fobist’, kan achter de schermen, indien daarom wordt verzocht, mensen bij elkaar brengen.
    We horen graag verder van je.
    Ted

    #470
    Bernard
    Bijdrager

    Dag allemaal,

    ik heb al heel lang last van plasangst, waarschijnlijk de beste omschrijving voor mijn (en jullie) aandoening. Ik ben nu bijna vijftig, en heb zeker vanaf mijn vijftiende in langzaam toenemende mate problemen met plassen. Heel vroeger betekende dat dat het voor mij niet mogelijk was om te plassen op een open toilet, urinoirs in allerlei vormen. Behalve als ik er van overtuigd was dat ik alleen was in deze ruimte en er voorlopig even ook niemand zou komen. Een gesloten plee was altijd goed, dan was er absoluut geen probleem. In de loop der jaren verergerde dit helaas; als er mensen achter mij kwamen bij zo’n gesloten toilet lukte het dan soms ook niet. Bij van die cabines met grote openingen boven en onder de deuren al helemaal niet. Vijftien jaar geleden lukte het plots niet op het toilet bij de buren waar ik genoeglijk een borrel zat te drinken, en moest dus met smoes naar huis. Sinds ik kinderen heb is dit probleem nog weer erger geworden (meer ervaren druk/stress bij uitstapjes misschien?), en is het feitelijk noodzakelijk dat er twee of liefst meerdere toiletten met gesloten deuren zijn als ik met mijn gezin ergens kom of verblijf, anders dan bijvoorbeeld op een hotelkamer. Vakanties zijn langzamerhand alsmaar vervelender geworden, ik zie er toenemend tegenop. Dit jaar bleek ik op vakantie zelfs op gesloten toiletten niet meer normaal te kunnen plassen, en de angst (onderweg met auto) sloeg toen dubbel en dwars toe. Ik heb me hardop afgevraagd of ik volgend jaar nog wel mee zou (kunnen) gaan.
    In de loop der jaren heb ik dit probleem steeds aangekaart bij diverse psychologen/psychotherapeuten (ongeveer vanaf mijn 20e!) en allerlei situaties “uitgeprobeerd”. Dronken worden bijvoorbeeld bleek het patroon niet te doorbreken; een paar maal bewust bij een urinoir blijven staan terwijl er meerdere personen kwamen plassen ook niet. Sinds een jaar probeer ik medicatie uit; ook dit levert tot op heden teleurstellende resultaten op. Bij één middel was er zelfs sprake van een vorm van zogenaamde urineretentie, waardoor het plassen op vreemde plekken al helemaal niet meer ging; alleen nog op vertrouwde plaatsen zoals thuis en op hotelkamers. Voor mij werkt het middel Vesicare wel enigszins, het geeft verlichting in die zin dat het de cirkel van blaasprikkeling en aandrang afzwakt. Je krijgt pas later aandrang, en dat is domweg heel prettig; het is echter alleen symptoombestrijding, je blaaslediging wordt er niet in positieve zin door beïnvloed.
    Het is me nog steeds niet duidelijk wat de kern van mijn plasprobleem nu eigenlijk is; het is duidelijk dat het “tussen de oren zit”. Maar zover ik weet heb ik geen vervelende jeugdervaringen gehad die dit zouden kunnen verklaren; wel was er heel lang sprake van bedplassen en is na het overlijden van een van mijn ouders dit probleem opgekomen.
    Het jarenlang negeren van het probleem heeft het ook niet minder gemaakt; je zou bovendien verwachten dat naarmate je ouder wordt dit soort fobische klachten juist afnemen en niet erger worden.
    Feitelijk heeft het me, terugkijkend, behoorlijk geïsoleerd gemaakt en er voor gezorgd dat ik in algemene zin niet vrijelijk kan besluiten zomaar iets te ondernemen. Altijd is er de gerichtheid op het al dan niet kunnen plassen en vooral de vrees op voorhand dat het mogelijk niet zal gaan lukken. Een vicieuze cirkel dus, maar wel met gerede beperkingen daardoor. Soms zinkt me de moed in de schoenen en denk ik dat er ik er nooit meer van af zal komen.
    Hypnose zoals op TV wordt getoond zou natuurlijk geweldig kunnen zijn, maar het is voor zover ik weet allemaal nep. Hypnotherapie betekent alleen maar dat je zeer geconcentreerd bezig bent met datgene wat ter plaatse wordt besproken, een soort mindfulness. En EMDR heeft vooral zin als er sprake is van een ervaren trauma, en dat is er vaak niet bij plasangst (voor zover ik in diverse verhalen van mensen heb gelezen).
    Een buddysysteem waarover hier wordt gesproken lijkt me wel wat; wellicht dat samen iets doen wat rust kan brengen; of oefenen in deze zin wat oplevert? Ik hoop het!
    Zo, het is een uitgebreider verhaal geworden dan ik van plan was; ik laat het er voor nu bij.

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.