Introductie BFrmunt

Welkom Forums Introductie Introductie BFrmunt

4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
  • Auteur
    Berichten
  • #184
    corollake
    Bijdrager

    Hoi,

    Dan ben ik niet langer de enige Belg van die andere 80000 Belgen! Welkom in the club.

    Ik begrijp je probleem heel goed en ik herken er veel bij mezelf in. Voor mij is het ook een echte taboe en ik zou het liever anders zien maar ik krijg het maar niet over mijn lippen. Iets houdt mij tegen. Zelfs mijn ouders hebben er geen weet van. Een paar van mijn vrienden weten het wel min of meer omdat het probleem na een tijdje te boven kwam tijdens het uitgaan. Je weet wel: drukke wc’s en altijd maar uitstellen om te gaan totdat je echt dringend moet en dan voor het gesloten hokje kiest.

    Het zou fijn zijn moest je er een van de volgende sessies eens bij zijn.

    #180
    BFrmunt
    Bijdrager

    Ik zie uit naar contact met lotgenoten en hoop in de gelegenheid te zijn mee te kunnen doen aan ontmoetingen.
    Ik woon niet zo ver van de Belgisch/Nederlandse grens, boven Antwerpen.

    #179
    Ted
    Moderator

    Hallo BFrmunt,
    Welkom op deze site! Je hebt een duidelijk en herkenbaar verhaal neergezet. Het is jammer (of juist niet) voor Corrolake dat hij niet langer de enige Belg is met paruresis. Maar dat wisten we uiteraard al lang. Naast jullie twee moeten er naar schatting nog zo’n 80.000 mensen in België rondlopen die op enigerlei wijze op psychische gronden moeite hebben met plassen.
    Zoals je zelf al opmerkt is alles wat je op het toilet doet een behoorlijk taboe. Je praat er niet over en op die manier houden we met z’n allen het taboe in stand. Waarom zouden we er ook over praten, het is zo alledaags en platvoers. Mensen met plasvrees hebben echter juist wél de behoefte om erover te praten. Het lucht enorm op en de kans is aanwezig dat je lotgenoten ermee bereikt. Lotgenoten met wie je ook, buiten deze site om, kunt praten en eventueel kunt oefenen. Ik kan je verzekeren dat er niets zo aangenaam is om ervaringen uit te wisselen met mensen die in hetzelfde schuitje zitten of om met hen op stap te gaan. Je hebt ten slotte geen geheimen voor elkaar. Het wederzijds begrip in 100%.
    Laten we hopen dat jouw bericht voor anderen, in België maar ook in Nederland, aanleiding is om hier hun hart te luchten.
    Als jouw bericht ook de intentie heeft nader contact met lotgenoten te leggen, dan raad ik je aan om dat hier expliciet aan te geven met opgave van je woonomgeving.
    Succes!
    Ted

    #177
    BFrmunt
    Bijdrager

    Ik heb al van kindsbeen af abnormaal veel moeite met plassen, vooral in omstandigheden waarin het mogelijk is dat ik commentaar krijg wanneer het wat langer duurt.
    Het is net als met stotteren (denk ik, ik stotter zelf niet): doordat ik als kind meer dan eens commentaar kreeg op het feit dat ik er soms lang over deed om te plassen is het sindsdien juist alleen maar erger geworden. Mijn vader had er volgens mij ook last van (met kantoor aan huis viel dat niet weg te poetsen), maar hij gaf het probleem door het altijd maar weer kritiek te uiten aan mij door; hij heeft een broer van mij trouwens nog erger met een flink minderwaardigheidscomplex opgezadeld. Intussen is-ie al 25 jaar dood. Ik was na een dochter de oudste zoon.
    Ik bedoel maar: een stotteraar ‘aanmoedigen’ werkt vaak averechts, bekritiseren uiteraard ook.

    Eerst was het thuis een punt, maar daarna werd het ook op school problematischer. Geleidelijk. Van beslissende invloed is echter geweest dat ik eens staand aan een urinoir werd lastiggevallen door een jongen uit een oudere klas, die beweerde nog een snoepje van mij tegoed te hebben (Ik was toen al wel zo standvastig dat ik hem dat bleef weigeren …, maar ik was er te enenmale de persoon niet naar om me om te draaien en hem ter plaatse op zijn schoenen te kunnen pissen!) Sindsdien ben ik mij vermoedelijk onbewust op het toilet “kwetsbaar” gaan voelen.

    In de puberteit wordt alles wat je op het toilet doet ineens echt privé en in die jaren ga je het jezelf verwijten als je daar niet met de gewone leeftijdgenoten mee kunt komen.

    In militaire dienst loop je af en toe helemaal stuk op zo’n probleem. Dat was begin jaren 70.

    En zoals veel anderen met dit probleem ben ik er pas na jááren met iemand over gaan praten, toen mijn oude huisarts op rust ging en de opvolger een veel jongere en meer toegankelijke man was. Dat was begin jaren 80, en die man zei: “Je moest eens weten met wat voor problemen sommige ánderen allemaal hebben!”
    Dat hielp alvast wat. Mijn probleem was helemaal niet bijzonder.

    Welnu, daarna kwam het internet als geroepen. Ik bleek lang niet de enige met dit probleem. We zijn wel een minderheid, maar dat zijn Subaru’s op de weg ook, terwijl dat toch helemaal geen gek merk is. Een verschil is wél dat wij onherkenbaar zijn en zodoende kunnen blijven denken dat we zeldzaam zijn.
    Ik besefte dat je al gauw meer over een onderwerp gaat vinden als je in de Engelse taal zoekt, en zo vond ik een website met een forum en ze bleken ook workshops te organiseren.

    In begin 2007 heb ik twee keer een workshop specifiek voor mensen met dit probleem gevolgd in Londen. Die workshops hebben duidelijk geholpen. Sinds die kennismaking met andere mensen die er ook geweldig mee tobben gaat het duidelijk (maar in mijn geval slechts geleidelijk) beter, en (heel belangrijk) kan ik ook beter accepteren dat ik dit nu eenmaal heb en dat het altijd op de achtergrond nog aanwezig zal blijven. Zoiets krijg je meestal niet volledig weg.

    Ik begrijp nu dat hét grote struikelblok voor aanvaarding is dat ik mezelf dit onbewust steeds kwalijk heb genomen, maar dat daar helemaal geen grond voor is: het is namelijk never nooit een vrije keuze van mezelf geweest!
    Het is me overkomen door een reeks elkaar in mijn geval toevallig versterkende gebeurtenissen en invloeden van buiten. Teveel om hier even op te noemen.
    En doordat wat je op het toilet doet (of niet) een behoorlijk taboe is praat je er nu eenmaal met niemand over, en zo blijft het vanzelf een groot geheim. Met een flink schuldgevoel.

    Opvallend is trouwens dat ik (zonodig) naast de vluchtstrook van de snelweg best een drukje zou kunnen doen, maar plassen met andere mensen in de buurt, ho maar, dat gaat dan niet! Het is dus zeker niet zuiver de aard van het beestje.

4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.